روحانی هشت سال قبل با کلید به دست آمد و مدعی شد که قفل مشکلات مردم را باز می‌کند، چرخ اقتصاد و چرخ سانترفیوژها را با هم می‌چرخاند، به مردم و به خصوص زنان و جوان آزادی، امنیت و البته آینده‌ای روشن می‌دهد و هزار وعده وعیده دیگر، هیچ یک محقق نشد.
او پیش از ریاست جمهوری هم چهره‌ای کم‌تجربه و ناشناخته نبود. مردم او را به عنوان یک مقام مسئول با سابقه‌ای عمدتا امنیتی می‌شناختند و در سال‌های اخیر نیز بارها در بزنگاه‌هایی ثابت کرده بیش از آنکه حقوق‌دان باشد، امنیتی بوده و خواهد بود.

روحانی با اتکا به رای و حمایت جریان اصلاحات روی کار آمد و رای آورد اما به آنان وفا نکرد و علی‌رغم حمایت بی‌دریغ‌شان که حتی در بدترین روزهای دولت هم ادامه داشت، خود را از آنان ندانست همین هم سبب شد که امروز وقتی رو به پایان است روزنامه اصلاح‌طلبی مثل «شرق» از اتمام کار او با اصلاح‌طلبان و امکان بازگشتش به آغوش اوصولگرایان بنویسد.
آینده سیاسی روحانی اما به این سادگی مشخص نخواهد شد. باید منتظر ماند و دید که او غیر از عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام که عمدتا جایگاه روسای جمهور سابق است، چه پستی می‌گیرد. اگرچه برخی تحلیل‌گران تصور می‌کنند که بیش از این امکانی برای سیاست‌ورزی نداشته باشد و وارد عصر خانه‌نشینی و خاطره‌نویسی بشود.

فرق روحانی و روسای جمهور پیش از خود اما همین‌جا معلوم خواهد شد. او با این عملکرد هشت‌ساله، نه مثل رئیس دولت اصلاحات می‌تواند به چهره‌ای موثر در یک جریان سیاسی تبدیل شود و نه مثل محمود احمدی‌نژاد سر تبدیل شدن به رهبر منتقدان و اپوزیسیون دارد. او به طور قطع مثل مرحوم هاشمی امکان تبدیل شدن به یک مهره موثر را نیز ندارد. او در واقع به آخر خط رسیده است.

حسن روحانی درحالی هشت سال ریاست جمهوری خود را به پایان برد که به نظر می‌رسد سرنوشتی مشابه هیچ یک از روسای جمهور پیش از خود نداشته باشد.

منبع : فردا