از چگونگی انتخاب وزرای پیشنهادی دولت چهاردهم اطلاع چندانی نداریم ولی اهمیت و حساسیت بعضی وزارتخانه‌ها بقدری است که نمی‌توان از کنار آنها بی‌تفاوت گذشت.
 
یکی از حساس‌ترین موارد، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. این وزارتخانه همانطور که از اسم ترکیبی آن پیداست، شامل «فرهنگ» و «ارشاد» یعنی دو مقوله بسیار مهم معنوی، فکری و علمی است. این دو مقوله، با روح، مغز، اخلاق و فضیلت‌های مردم سروکار دارند و شامل هنر، ادبیات، آداب و رسوم، سبک زندگی، قلم، سخن، شخصیت، سنت‌ها و آینده آحاد مردم می‌شوند. کسانی که با این وزارتخانه مرتبط هستند، در یک سطح، عموم مردمند و در سطح خاص، هنرمندان، نویسندگان، دانشمندان، دانشگاهیان، حوزویان، اهالی رسانه و سایر نخبگان و فرهیختگان هستند. این ویژگی‌ها ایجاب می‌کنند وزیر و مدیران این وزارتخانه از سطح بسیار بالای علمی، فکری و معنوی برخوردار باشند.
 
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی برای آنکه بتواند پاسخگوی اقتضائات این وزارتخانه باشد و افراد برجسته جامعه علمی و هنری و فرهنگی او را بپذیرند و حاضر به تعامل با او باشند، باید یک سر و گردن از مراجعان بالاتر یا لااقل هم‌سطح با آنها باشد.
 
متأسفانه جامعه ما در دهه‌های اخیر در مواردی از این موهبت محروم بود بطوری که حتی کار به جائی رسید که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از نوشتن صحیح یک آیه قرآن عاجز و از درک اولیات امور فرهنگی و هنری جامعه بی‌بهره بود. چنین وضعیتی جامعه را به سوی بی‌فرهنگی و محروم شدن از معنویت سوق می‌دهد و بنیان هدایتی و ارشادی کشور و حکمرانی را دچار تزلزل می‌کند. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در نظام جمهوری اسلامی باید یک دانشمند صاحب سبک، دارای تألیفات علمی، اهل تحقیق، بهره‌مند از نصاب بالای معنویت، شناخته شده به فرهنگ‌سازی، دارای درک هنری، فهم رسانه‌ای، مسلط بر مبانی علوم ارتباطات و برخوردار از صداقت و صفای باطن باشد.
 
دولت چهاردهم برای مردم چنان انتظاراتی به وجود آورده که به ویژه در بخش فرهنگ و ارشاد به سکان‌داری کمتر از یک دانشمند صاحب‌نام و صاحب سبک و فرهنگ‌ساز و بهره‌مند از معنویت و صداقت راضی نمی‌شوند. امید آنکه رئیس‌ جمهور پزشکیان از فرصت کوتاه باقیمانده استفاده کند و فردی را که دارای این ویژگی‌ها باشد برای این مسئولیت در نظر بگیرد و با چنین اقدامی، فرهنگ و ارشاد را دریابد.

586