آقای وزیر صمت، خانم وزير راه، خانم رئیس سازمان محیط زیست، وزیر نفت و همه ی هیات دولت از خط ویژه خیابان‌های تهران به سر کار خود رفتند. آقای رئیس جمهوری دیشب نمی دانم کجا بود، اما اگر خانه سازمانی بود، با دفترش یکجاست ، نگران نباشید. دفتر همه زعما دستگاه‌های هوا ساز دارد!
مسأله به این ترتیب حل شد، مدرسه ها هم تعطیل شد، وای! چه فاجعه است سطح سواد نوجوانان و جوانان ما!
کسی که باید نگران باشد نیست! فرزندانشان که این‌جا نیستند، کسی آمار دارد برایم بفرستد ، سرشماری کنیم آقا زاده ها کجا هستند.
خوزستان ماه‌هاست هوا ندارد ، جنگل‌های عهد باستان هیرکانی در چالوس روزهاست که می سوزد، آلودگی هوا حتی شهرهای شمالی را هم از نفس انداخته است.
خانم رئیس سازمان محیط زیست روزها از شروع سوختن جنگل گذشته صبح شنبه به گزارش ایرنا «در جلسه اضطراری فرماندهی عملیات اطفای حریق جنگل های چالوس»! گفته است که ۲ فروند هواپیمای اطفای حریق به همراه یک بالگرد و هشت نیروی متخصص از ترکیه به منطقه جنگلی الیت اعزام می‌شود،درصورت نیاز از روسیه برای مهار آتش‌سوزی جنگل چالوس کمک می‌گیریم!  خسته نباشید، شعار
آن هواپیماهای آب پاش که صد بار شعار دادید خریدم ، کجاست؟
نقشه مصرف بنزین طی سال‌های اخیر تقریباً بدون تغییر مانده؛ سواری‌ها ۶۱ درصد، وانت‌ها ۲۱ درصد، تاکسی‌ها ۸ درصد ، موتور سیکلت‌ها ۶ درصد و  کامیو‌ن‌ها سهم ۴ درصد در مصرف بنزین دارند./وزارت نفت
از طرفی، خودروهای ایرانی به‌طور متوسط ۲۰ درصد بیشتر از استاندارد جهانی بنزین می‌سوزانند؛ میزانی که تقریباً برابر با کل ناترازی فعلی بنزین کشور است.
چطور باور کنم که کارخانه هایی با انبوه زیان‌های انباشته ،هم‌چنان قارقارک هایی هاایی را به مردم غالب کنند که دستیار حضرت عزرائیل اند و هیچ مقام داری کَکَ ش هم نمی گزد ، مگر کاملا بپذیریم دست ها در دست هم است!
گوش ملت از شعار پُر است، فرماندهی با کلی نشان نظامی روی دوش و بازو می گوید و فیلم آن روی شبکه های اجتماعی همرسانی می شود که : قبل از جنگ ١٢ روزه نمی دانستیم که در جنگ با اسرائیل ما با ناتو، آمریکا، اردن و غیره خواهیم جنگید، موشک‌های مان را برای رسیدن به اسرائیل تنظیم کرده بودیم!
چقدر مردم را ساده و بی معلومات فرض کرده اند! آقای فرمانده! وقتی همه اش با شعار زندگی می کنی، حاصلش می شود همین که وقت آموختن ابتدایی ترین اصول نظامی را که به سربازها می آموزند، نداری! لطفاً شعار ندهید ، کمی روی زمین زندگی کنید.
وضعیت امروز ما که هیچ چیز در تراز خودش نیست، حاصل مدیریت شعاری نوک بینی نگر مدیرانی است که سهم دهی های و سهم خواهی های جناحی آن‌ها را حاکم بر سرنوشت ملتی کرده است که به حداقل های هیچ چیزی حتی غذا! برای زندگی دسترسی ندارد و از آن دریغ شده است.
رئیس جمهوری به قزوین رفته بود، شهری که به صورت تاریخی با کم آبی شدید روبرو بوده و بدتر نیز شده است.
سال‌ها پیش از انقلاب با مطالعه خارجی ها که سازمان های عمران کشاورزی قزوین، جیرفت و دشت مغان را بنیان گذاشتند، سد طالقان برای آن ساخته شد تا دشت حاصل‌خیز قزوین آبیاری شود و منبع آب این شهر باشد. حالا آب قزوین را به بهای نابودی قزوین، دشت قزوین و حتی استان البرز می گیرند تا به تهران بدهند، چون هیچ برنامه ای برای کنترل توسعه افقی تهران نبوده است.
رئیس جمهوری در قزوین به جای نشستن پای صحبت متخصصان و با تجربه ها که سال‌ها باغستان های سنتی این شهر را حفظ کردند، آنطور که از تلویزیون قزوین دیدم موعظه اخلاقی و دینی می کند.
آقایان، خانم های مدیر ! مملکت تعطیل است، لطفا خراب ترش نکنید، به امان خدا بگذاریدش. قسم می خورم و ریش گرو می گذارم که بدتر از این نخواهد شد.

586

*رئوف پیشدار
استاد دانشگاه و روزنامه نگار