سخن گفتن از آجیل چند صد هزار تومانی زمانه ای که به گواه آمار رسمی از هر سه ایرانی، یک نفر در فقر مطلق است، یعنی ندیدن سفره مردم  و ابتلا به مدیریت شعاری!
  در دهه‌ی گذشته وضعیت فقر در کشور به‌طور قابل‌توجهی بدتر شده و به نقاط هشدار رسیده است. دولت به همین دلیل به کالابرگ و حمایت‌های کالایی روی آورده، اما ریشه‌ی مسأله جای دیگری است. اقتصادی که ثروت تولید نکند، ناچار فقر تولید می‌کند.
    وضعیت امروز معیشت خانوار ایرانی را می‌توان «معیشت سخت همراه با فشار روانی» نامید. از دهه نود، با فشاری که از نوسانات اقتصادی ایجاد شد، خانوار ایرانی تقریباً تمام هزینه‌های خود را به امور کاملاً ضروری محدود کرده است.
این که گفته می شود :« مشکلات اقتصادی مردم و نگرانی دائمی آنان نسبت به دخل و خرج زندگی، شرایط پذیرش توصیه‌های دینی و فرهنگی بزرگان دین را تا حد زیادی کاهش داده است.» /عزت الله ضرغامی رئیس پیشین رادیو و تلویزیون - یعنی یک اعتراف سخت در یک جامعه دینی که از جمله عوارض فشارهای اقتصادی به جامعه است.
   اعداد و ارقام نشان می دهد که وضعیت اقتصادی ایران در شرایط بحرانی قرار دارد و نیازمند اتخاذ تدابیر فوری و اساسی است. برای حل مشکلات اقتصادی، لازم است سیاست‌های اقتصادی اصلاح شوند، با فساد مبارزه شود، تولید و اشتغال افزایش یابد، تورم کنترل شود و از اقشار آسیب‌پذیر حمایت شود. در غیر این صورت، وضعیت معیشتی مردم بیش از پیش وخیم‌تر خواهد شد و آینده اقتصادی کشور با ابهامات جدی روبرو خواهد بود.
    به اعتقاد کارشناسانی مانند دکتر راغفر ، ریشه‌های بحران اقتصادی کنونی ایران را می‌توان در سیاست‌های اقتصادی نادرست، سوءمدیریت و فساد جستجو کرد.
   توجه داریم که بی‌ارزش کردن پول ملی، موثرترین راه برای فروپاشی پایه‌های یک جامعه است و متاسفانه کسی هم پاسخگوی نیست.
تورم یکی از مهم‌ترین مشکلات اقتصادی ایران در سال‌های اخیر بوده است. بر اساس گزارش‌ها، تورم در سال ۱۴۰۴ به سطوح بی‌سابقه‌ای رسیده و پیش‌بینی می‌شود که در سال‌های آینده نیز ادامه داشته باشد. روزنامه هم‌میهن هشدار داده است که تورم امسال احتمالاً رکورد دولت سیزدهم را خواهد شکست و دولت چهاردهم در مسیر افزایش نرخ تورم قرار دارد. پیش‌بینی شده که از سال جدید میلادی (۲۰۲۶)، تورم متوسط به بیش از ۵۰ درصد برسد.
تورم افسارگسیخته باعث کاهش قدرت خرید مردم شده است. افزایش سرسام‌آور قیمت خوراک و مسکن، قدرت خرید مردم را تحلیل برده و آنان را مجبور به انتخاب دشوار بین تأمین سرپناه یا غذای کافی کرده است. گزارش‌های وزارت رفاه نشان می‌دهد که سرانه کالری دریافتی هر ایرانی به تنها ۱۸۰۰ کالری در روز رسیده که ۴۰۰ کالری کمتر از حداقل نیاز بدن است. این افت ۳۰ درصدی در کمتر از دو دهه، امنیت غذایی خانوارها را جدی به خطر انداخته است.
586

*رئوف پیشدار
استاد دانشگاه و روزنامه نگار