چند روز پیش یک مداح مشهور نسبت به افزایش نرخ ارز و گرانی‌ها در کشور انتقاد کرده و اوکراین را مثال زده بود که در بحبوحه جنگ با روسیه تورمش زیر ۸درصد است.

در واکنش ، یوسف پزشکیان ،پسر رئیس جمهور نوشت که اوکراین تمام اروپا را در حمایت از خود پشت سرش دارد ولی ایران غیر از خدا و مردم کسی را ندارد.

هر چند که یوسف، در ظاهر پاسخ یک مداح منتقد را داده ولی واقعیت این است که در دل این پاسخ، نقد و دردی عظیم تر نهفته است: تنهایی ایران!

اساساً حرف اکثریت ملت ایران هم این است که چرا کشوری به اهمیت ایران با آن همه سوابق تمدنی و تاریخی و این همه بضاعت مادی و معنوی - که ذکرشان تکرار مکررات و بازگویی بدیهیات است - باید هفت هزار سال بعد از شکل گیری اش، به نقطه ای برسد که در سخت ترین بزنگاه معاصرش، حتی یک دوست و هم پیمان و یا حداقل هم سود نداشته باشد ولی کشور ۳۵ ساله اوکراین که تا ۱۹۹۱ بخشی از شوروی بود، مجموعه ای از قدرت های بزرگ جهان را در کنار خود داشته باشد؟

آیا زمان آن نرسیده که تصمیم سازان کشور، کمی از شعرها و شعارها فاصله بگیرند و به تنهایی استراتژیک ایران کهن بیندیشند و تمهیدی برای خروج از این چاه تنهایی بیندیشند؟

یوسف پزشکیان، این را هم گفته که ایران جز خدا و مردم، کسی را ندارد.

خدا کند که خدا با ایران باشد ولی واقعیت این است که نه یوسف و نه هیچ کس دیگری از نزد خدا، چنین خبر موثقی نیاورده است.

مردم نیز که در درازنای تاریخ، هوای میهن شان را داشته اند و دارند، چنان بر اثر سیاست های مخرب و تفرقه افکن، دسته دسته و حزب حزب شده اند که حتی همان اصولگرایان همیشه مدعی نیز، به جان هم افتاده اند و نمونه اش را می توان در دریدن وجهه سیاسی امثال قالیباف و برخی فرماندهان نظامی، توسط پایداریچی ها دید؛ حال بقیه حکایت را درباره بقیه مردم، خود بخوانید!

یوسف پزشکیان، دقیقاً زده است به وسط خال: ما تنهاییم، خیلی تنها... و باید سهم تقصیر خود از این «تنهایی پرهزینه» را به رسمیت بشناسیم و علاج درد کنیم و الا این تنهایی، بیش از پیش دردسرساز می شود.

زیاده عرضی نیست!

586